| TELAFFUZ | KELİME | ANLAM |
| concomitant: | [sıfat] eşlik eden, beraberindeki | |
| concomitant: | beraberinde gelen şey, doğal sonuç, olacağı | |
| concomitant: | 1. konkomitant: Biribrine bağlı; 2. bir olaya refaket eden başka olaylar. | |
| concomitant: | eşlik eden |
[ son aranan 10 kelime: angina | a detached house | to disrupt a coalition | bir madeni patlatmak | plastic toy | to be deprived of voting power | unlearn | leguminous seeds | tay | concomitant ]